Μετατροπή Parking σε χωματερή. Θαυμάστε εικόνα χώρας που θέλει να λέγεται Ευρωπαϊκή!

Οι 2 φωτογραφίες είναι από το parking που υπάρχει στη Λ. Σχιστού κατεύθυνση προς Σκαραμαγκά , λίγο πριν τη γέφυρα με την Εθνική οδό Αθηνών - Κορίνθου. Κάποιοι έξυπνοι συμπολίτες μας , αδειάζουν ότι άχρηστο έχουν (σκουπίδια , μπάζα κ.α) , σε έναν χώρο που υποτίθεται ότι έχει δημιουργηθεί ώστε να σταματάνε τα αυτοκίνητα για άλλους λόγους.

Τι να σχολιάσω για αυτούς ; Τίποτα . Η εικόνα τα λέει όλα . Θεωρώ, ντροπή να μην προστατεύουμε μόνοι μας το περιβάλλον μας. Αυτοί που πετάνε τα σκουπίδια , τι έχουν στο μυαλό τους την ώρα που το κάνουν; Δεν σκέφτονται ότι δημιουργούν πρόβλημα; Δεν μπορούν να τα πετάξουν κάπου που προβλέπεται για αυτή τη δουλειά;

Βλέποντας κάτι τέτοια , απελπίζομαι και σκέφτομαι ότι, ότι παθαίνουμε το αξίζουμε τελικά. Ολοι σκεφτόμαστε με βάση το ατομικό μας συμφέρον και δεν δίνουμε δεκάρα για το ομαδικό καλό.

Απεργία: Τελικά ποιός είναι ο χαμένος;

Αν και γενικά είμαι υπέρ του να αντιδρούν οι πολίτες για να διεκδικούν , εν τούτοις σήμερα έπεσα θύμα μιας απεργίας, εξαιτίας της οποίας φάνηκα σε κάποιους άλλους αφερέγγυος και γενικά δημιουργήθηκε πρόβλημα τόσο σε εμένα όσο και σε αυτούς . Η αλήθεια είναι ότι με πόνεσε και το ότι δεν αντέδρασα πιο πολύ οφείλεται στο ότι κατανοώ τον αγώνα που κάνουν οι άνθρωποι αυτοί. Παράλληλα όμως προβληματίστηκα.
Η απεργία γίνεται ώστε να επιτευχθούν 3 πράγματα . Πρώτον να εκδηλώσουμε και να εκφράσουμε τις απαιτήσεις μας , διαδηλώνοντας ώστε να γίνουν γνωστά τα αιτήματά μας. Δεύτερον, να δημιουργήσουμε μια "ζημιά" στην επιχείρηση ή οργανισμό ώστε να τραβήξουμε την προσοχή των υπευθύνων. Τρίτον, να ζητήσουμε την υποστήριξη κι άλλων ομάδων, ώστε μέσα από την μαζικοποίηση της κίνησης , να έχουμε μεγαλύτερες πιθανότητες να πετύχουμε τους στόχους μας.
Μέχρι εδώ καλώς. Τι γίνεται όμως όταν δεν επιτυγχάνεται κάποιος ή κάποιοι από τους 3 παραπάνω στόχους; Τι γίνεται όταν η "ζημιά" δεν αφορά μόνο την επιχείρηση ή οργανισμό , αλλά και άλλες ομάδες, τις οποίες όμως θέλουμε με το μέρος μας; Τι γίνεται όταν η απεργία δημιουργεί γενικότερο πρόβλημα σε κάποιες κοινωνικές ομάδες , άμεσα ή έμμεσα;
Πιστεύω ότι οι επικεφαλής των συνδικάτων , θα πρέπει να τα σκέφτονται όλα αυτά , πριν πάρουν την απόφαση για απεργία και όταν την πάρουν , να εξασφαλίζουν ότι θα "χτυπήσουν" αυτούς πρέπει και όχι να έχουμε "παράπλευρες απώλειες".
Τέτοιες περιπτώσεις είναι οι απεργίες π.χ. των Γιατρών του ΙΚΑ, Νοσηλευτικό Προσωπικό, Λιμενεργάτες, εργαζόμενοι ΟΤΑ (καθαριότητα), Τράπεζες (ιδιαίτερα Τράπεζα Ελλάδος , όπως έγινε σήμερα) κλπ. Αν με την απεργία , δημιουργούμε μεγαλύτερο πρόβλημα στους συμπολίτες μας παρά στην Κυβέρνηση ή στην επιχείρηση, τότε νομίζω πως έχουμε αποτύχει.

Μια σκέψη για να τελειώνουμε πλέον με το Σκοπιανό.

Αναμφισβήτητο είναι ότι τα περισσότερα κράτη στον κόσμο έχουν αναγνωρίσει τα Σκόπια σαν "Μακεδονία". Επίσης όλες οι υπόλοιπες χώρες όταν αναφέρονται στα Σκόπια, την ονομάζουν "Μακεδονία". Συνεπώς έχει δημιουργηθεί ήδη μια κατάσταση. Εμείς από την πλευρά μας , είμαστε αρκετά απομονωμένοι . Κανείς δεν καταλαβαίνει γιατί επιμένουμε τόσο πολύ στο όνομα. Οι ΗΠΑ και οι ΕΕ μας πιέζουν να μην θέσουμε βέτο και γενικώς έχουν δημιουργήσει ένα κλίμα ενάντια στην Ελλάδα.
Λαμβάνοντας υπόψιν τα παραπάνω, σκέφτομαι :

Γιατί να μην θέσουμε βέτο στην ένταξη των Σκοπίων ΝΑΤΟ και την ΕΕ, να αποσύρουμε όλες τις επιχειρήσεις μας από τα Σκόπια, να κλείσουμε τα σύνορα μας , να διακόψουμε κάθε επικοινωνία και να φροντίσουμε οι ένοπλές μας δυνάμεις να είναι σε μεγαλύτερη επιφυλακή (για παν ενδεχόμενο). Σαν χώρα δεν έχουμε ανάγκη τα Σκόπια και δεν εξαρτυόμαστε από αυτά οικονομικά. Τα λεφτά από τις επενδύσεις που θα αποσυρθούν, ας επενδυθούν στην Ελλάδα (σε συνδυασμό με κάποιο κίνητρο). Γενικά είτε υπάρχει σαν χώρα είτε όχι , δεν μας ενδιαφέρει. Οσον αφορά τα θέματα ιστορίας και εθνικής κληρονομιάς, ακόμα και να αποδεχθούν όνομα όπως Ανω Μακεδονία ή Νέα Μακεδονία, αυτοί θα συνεχίζουν τη δημαγωγία τους, άρα δεν θα αλλάξει τίποτα και έτσι θα συνεχίσουμε κι εμείς τη δική μας προπαγάνδα και ενημέρωση. Τέλος , σχετικά με τις αλυτρωτικές σκέψεις τους, δεν νομίζω πως είναι ικανοί να μας απειλήσουν . Οσο και αν προσπαθήσουν, δεν θα καταφέρουν να καταλάβουν την Μακεδονία . Είτε γιατί δεν έχουν τον απαραίτητο εξοπλισμό και γενικά στρατιωτική δύναμη, είτε γιατί ο ελληνικός πληθυσμός είναι πολύ συμπαγής στην Μακεδονία, αρα σε κάθε περίπτωση θα είναι χαμένοι.
Αρα γιατί καθόμαστε και ασχολούμαστε μαζί τους από τη στιγμή που τους βλέπουμε και είναι ανένδοτοι και γενικώς δεν έχουν διάθεση συνεννόησης και ειρηνικής γειτνίασης;

Περι ανωνυμίας των blog

Με το όλο θέμα που δημιουργήθηκε με το press.gr και τον Καψαμπέλη, δεν θα ασχοληθώ. Το μόνο που θέλω να καταθέσω σαν άποψη είναι ότι, σίγουρα καθένας έχει το δικαίωμα να γράφει την άποψή του, όπως και όπου θέλει. Εχει δικαίωμα να σχολιάζει και να ασκεί κριτική, ιδίως σε δημόσια πρόσωπα, όχι για θέματα προσωπικά βέβαια (εκτός αν τα πρόσωπα εκθέτουν μόνα τους τα προσωπικά τους), αλλά για θέματα που σχετίζονται με την άσκηση των καθηκόντων τους , την εργασία τους και τη συμπεριφορά τους γενικότερα. Ολα αυτά και ανώνυμα , αν έτσι το επιθυμεί. Δεν μπορεί όμως σε καμία περίπτωση, ανώνυμα, να συκοφαντεί , να διαδίδει ψευδή στοιχεία και ειδήσεις , για οποιοδήποτε. Αν θέλει να το κάνει αυτό , μπορεί , αλλά επώνυμα. Πιστεύω ότι είναι τόσο απλά τα πράγματα και δεν καταλαβαίνω γιατί θα πρέπει να γίνουν ολόκληρες συζητήσεις.

Video με αυτοκίνητα να εισέρχονται στο αντίθετο ρεύμα μεγάλης Λεωφόρου!! (2)

Επανέρχομαι στο θέμα, διότι επιτέλους είδα και μια θετική εξέλιξη. Την τελευταία εβδομάδα, στο σημείο που παρατηρείται η παράβαση, έχει έντονη παρουσία η Αστυνομία, με αποτέλεσμα να τιμωρούνται οι παραβάτες. Είναι ένα θετικό βήμα. Θετικότερη πάντως θα ήταν η αποτροπή της παράβασης ,με την τοποθέτηση μπάρας στο σημείο από όπου μπαίνουν στο αντίθετο ρεύμα.

Σκοπιανό και εξωτερική πολιτική : Οταν εμείς κοιμόμαστε , οι άλλοι δουλεύουν ενωμένοι!

Το 1979 , σε μικρή ηλικία τότε , ζούσα με την οικογένειά μου στην Γερμανία (οι γονείς μου εργάστηκαν εκεί 15 χρόνια). Στην πολυκατοικία που κατοικούσαμε , υπήρχαν συνολικά 8 οικογένειες (3 ελληνικές, 3 τούρκικες, 1 γερμανική και 1 γιουγκοσλάβικη). Τότε, όταν ρωτούσε κάποιος τα μέλη της γιουγκοσλάβικης οικογένειας από που είναι, αυτοί απαντούσαν "Από την Μακεδονία". Όντας τότε μικρός, μου έκανε πάντα εντύπωση η απάντησή τους και ρωτούσα τους γονείς μου, πως γίνεται να είναι από την Μακεδονία, την στιγμή που δεν είναι Έλληνες (οι γονείς μου κατάγονται από την Μακεδονία και συγκεκριμένα από Σέρρες και Δράμα, οπότε σαν Μακεδονία ήξερα εγώ αυτές τις πόλεις). Δυστυχώς ούτε οι γονείς μου μπορούσαν να μου δώσουν τότε κάποια απάντηση και συνήθως ρωτούσαν και αυτοί τους γείτονές μας , πως μπορούσαν να είναι από την Μακεδονία μιας και ήταν Γιουγκοσλάβοι.
Οι Σκοπιανοί λοιπόν, ακόμα και επί Γιουγκοσλαβίας, έλεγαν πως είναι Μακεδόνες. Εμείς βέβαια τότε δεν ασχολούμασταν με το θέμα, μιας και πιστεύαμε πως δεν μας αφορά (βέβαια δεν ήταν και εύκολο, μιας και υπήρχε ο ψυχρός πόλεμος τότε , οπότε τι να πεις σε μια χώρα από το αντίπαλο στρατόπεδο;). Δεν κάναμε ούτε μια φορά νύξη ή αναφορά σε αυτό το θέμα, παρά του ότι ξέραμε ότι στη συγκεκριμένη επαρχία της Γιουγκοσλαβίας οι κάτοικοι αυτοαποκαλούνταν "Μακεδόνες".
Με την κατάρρευση του Ανατολικού μπλοκ, ξαφνικά βρεθήκαμε μπροστά σε ένα θέμα που μας ταρακούνησε. Η συγκεκριμένη επαρχία ανεξαρτητοποιήθηκε και πλέον ονομάστηκε από την κυβέρνησή της "Μακεδονία". Έπρεπε τώρα να αντιδράσουμε, αλλά πως να γίνει αυτό, όταν ο συγκεκριμένος λαός καλλιεργούσε επί χρόνια τις θέσεις του (τόσο εσωτερικά,όσο και στο εξωτερικό μέσω της ομογένειάς του), ενώ εμείς κοιμόμασταν τον ύπνο του δικαίου; Πως να αντιδράσουμε όταν το ένα κράτος πίσω από το άλλο τους αναγνώριζε με αυτό το όνομα (άλλωστε τα άλλα κράτη δεν νοιάζονται αν τα Σκόπια ονομάζονται Μακεδονία ή όχι. Σου λένε αφού έτσι θέλουν να ονομάζονται ας το κάνουν), χωρίς να ενδιαφέρονται για τους δικούς μας προβληματισμούς περί πολιτιστικής κληρονομιάς, ιστορίας και μεγαλοϊδεατισμού των γειτόνων;
Έτσι άρχισε αυτό το ζήτημα να απασχολεί πλέον όλες τις κυβερνήσεις από τότε μέχρι σήμερα.
Στο διάστημα των 16 ετών από τότε που δημιουργήθηκε το ζήτημα μέχρι σήμερα, όλες οι κυβερνήσεις έχουν χειριστεί το θέμα με τον χειρότερο τρόπο, γι'αυτό άλλωστε βρισκόμαστε πλέον σε αυτή τη δεινή θέση. Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι , παρά την ενδιάμεση συμφωνία για το όνομα και παρά την υποχώρηση των Σκοπιανών για τη σημαία, έχουμε ηττηθεί κατά κράτος. Όλες σχεδόν οι χώρες τους αποκαλούν "Μακεδονία". Βέβαια , στην εξωτερική μας πολιτική δεν είναι η πρώτη φορά που αποτυγχάνουμε. Ο λόγος που γίνεται αυτό είναι ότι ενώ οι άλλοι πάντα εργάζονται ενωμένοι και με οργάνωση, εμείς κοιμόμαστε και ασχολούμαστε με το πως θα βγάλουμε ο ένας το μάτι του άλλου. Η νοοτροπία που έχουμε σαν λαός , είναι αυτή που μας φέρνει αυτά τα αποτελέσματα. Κοιτάμε πάντα την ατομική πρόοδο και ευημερία και ποτέ την συλλογική. Πρόσφατα ο Σταμάτης Κραουνάκης σε συνέντευξη που έδωσε στο Σεραφείμ Φυντανίδη είπε την πιο σωστή κουβέντα. Είπε ότι όλα αυτά που βλέπουμε γύρω μας να συμβαίνουν , είναι αποτέλεσμα της οικογένειας, η οποία μας γαλουχεί με την άποψη "κοίτα να κάνεις εσύ την δουλειά σου και άσε τους άλλους. Δεν θα σώσεις εσύ τον κόσμο. Κοίτα τον εαυτό σου και άσε τους άλλους." κλπ.
Έτσι, αυτό αποτυπώνεται και στην άσκηση της εξωτερικής πολιτικής. Αντί να κάτσουν σε ένα τραπέζι οι αρχηγοί και με ανιδιοτέλεια να συμφωνήσουν για την στρατηγική μας, αυτοί προσπαθούν να εκθέσουν ο ένας τον άλλον , για να μπορέσουν στις επόμενες εκλογές να αλληλοκατηγορηθούν.
Δυστυχώς με αυτό το τρόπο , δεν θα καταφέρουμε ποτέ να κερδίσουμε οτιδήποτε σε διπλωματικό επίπεδο και δεν ξέρω που μπορεί αυτό να οδηγήσει.
Ελπίζω πάντως , έστω και έτσι , να έχουμε το λιγότερο χειρότερο αποτέλεσμα, γιατί δυστυχώς δεν μπορούμε να ελπίζουμε σε καλό αποτέλεσμα.

Χιόνια στο Πέραμα (2)